किकर्तव्यविमूढ म सिंहदरबार

- अशोक घिमिरे

साँझ विहान
वाइटकलर लिवासलाई
ब्लुकलर खोलले छोपेका
अनगिन्ती कुपोषित श्रमिक लाग्ने
एक ठूलो जत्था मेरो
समयगेट हुँदै दिनहुँ बग्नेगर्छ ।

म शायद ती कुपोषित जत्थाबाट हुर्काइएर
हाजिरका म्यान र
अक्षरका खबल्टा भित्र वर्षौ घुम्रिएको
निहात् बलात् क्रिशकाया हुँ ।

म हरेक दिन अक्षरका खबटा भित्र सास फेर्दै
जनआस्थालाई सदा आशाको तन्द्रामा
तरल झुन्ड्याएर
अबोध शिशु आँखालाई शासन गर्दै
आकाशमा उडाइएको चेटच¨ाहरु
निर्लज्ज आफै हेरिबस्छु
थाहा छैन लटाई कसको हातमा छ ।

इतिहासदेखि वर्तमानसम्म
लम्पट सुतेका यी माकुरे दस्तावेजहरु
हिजोआज उल्टो उभिएर
अभिसप्त म माथि खोकिबस्छन्
र कठघरामा उभ्याएर नानाभाँती सवाल गरिबस्छन् ।

थाहा छैन उभिएर भूगोल आफै माथि
मानवीय संवेदनालाई कुल्चिएका
यी लीलामयुक्त गिद्वि
आदिम कारखाना झैँ
किन अझै पनि उत्पादन गरिरहेछन्
अक्षरका खबटाहरु ?

थाहा छैन अक्षरका एक रोमानी शहरभित्र
किन अझै पनि अबोध शिशु आँखाहरु
केही खोजीरहेछन् र
हराईरहेछन् आलिशान सिसमहलभित्र ।

थाहा छैन विदेशी कच्चा पदार्थ आयात गरी
अनवरत कारखानामा
कसरी उत्पादन हुनसकेका होलान्
यी मेसोपोटामिया सपनाहरु ।

थाहा छैन एक ठूलो अक्षरको मिउन टेकेर
कट्कटिएको चाउरी अनुहारमा
नक्कली दाह्री जुँगाको जंगल सम्याउँदै
किन किच्च हाँसो उड्ने गर्छ
र चुरोटको धुँवा म माथि फ्याँकिने गरिन्छ ।

किंकर्तव्यविमूढ म सिंहदरबार अझै पनि
जिउँदो छु र जवान छु
त्यसैले म हेरिरहेछु वर्तमान...........
हिजो बाघबाट सिंहमा परिणत भई
बनेको हुँ म सिंहदरबार
खबरदार
मलाई स्याल बनाउने कोशिस नगर ।

धरान, हालः काठमाण्डाैं

प्रकाशित मिति : प्रकाशन मिति : वुधबार, 31 बैशाख, 2077

लेखकका अन्य रचनाहरु