बन्द कोठीमा थुनिएकी आमा

- उषा आचार्य

चिसो सगरमाथामा
कठ्याङ्ग्रिएर फरफराउन बाध्य
मेरो झण्डा झैँ
वसन्तको खोजिमा भौँतारिइरहेको
एक नाङ्गो रूख हेर्दै
अधुरो सपना बुनिरहिछन्
ऊ त्यो बन्द कोठीमा
थुनिएकी मेरी आमा
कोइलीको मधुर आवाजसँगै
मयूरको नाच रच्दै
न्याउलीको करुण रोदनको साथ
रुँदै चिच्याउँदै
विरक्तिरहेकी छन्
ऊ त्यो बन्द कोठीमा
थुनिएकी मेरी आमा
आफ्नै छोराबाट थिचिएर
आफ्नै छोरीबाट मिचिएर
ती अँध्यारा गल्छेडाहरूबाट
मुक्ति पाउने आशामा
कसैलाई कुरिरहेकी छन्
ऊ त्यो बन्द कोठीमा
थुनिएकी मेरी आमा
उषाको लालीले चुम्दैन उनलाई
जुनेली रातले छुँदैन उनलाई
एक निष्पट्ट अन्धकारभित्र रुमलिएकी
ओइलिएको पाटल
पिञ्जरामा पिल्सिएकी चरीझैँ
वेदना र तपतप आँसुको भेलमा
डुब्दै, तैरिँदै
अस्मिता
दाउमा लगाइरहेकी छन्
ऊ त्यो बन्द कोठीमा
थुनिएकी मेरी आमा ।।

(काठमाडौँ, नेपाल)

प्रकाशित मिति : प्रकाशन मिति : आईतबार, 5 श्रावण, 2076

लेखकका अन्य रचनाहरु