विदाइ

- नम्रता गुरागाईं

आफैंलाइ पछाडि कतै छोडेजस्तो

हिडदा हिडंदैको बाटो कतै मोडेजस्तो

विदाइले चढेको पारो

खोइ कुन डिग्रीमा पो मापन गर्न सकिदोरहेछ र

उहिल्यै कहिले दुखेजस्तो

विदाइ यसपालीपनि उस्तै दुखेर मनमा आयो

मनबाट सर्दैसर्दै

आंखामा पुगेर उस्तै नमिठोगरि छायो ।

जांदाजांदैको बाटो टुंगिएकोपनि होइन

न तरेको खोलामा बाढि आएको हो,

न त उभिएको पहाडमा पहिरो गएको नै

तैपनि विदाइ दुखमा दुखेको मनजस्तै उस्तै दुरुस्तै दुखेर आयो

खोजाइ आफनै थियो

रोजाइपनि त आफनै थियो

तर किन बेपर्वाह त्यसरी दुख्यो थाहा छैन

सायद

हिजोसम्म हिडेका बाटाहरु छोडिएर दुख्यो कि ?

वा हिजोसम्म गांसेको नाताहरु एकाएक तोडिएर दुख्यो

सुखदुख साटेका साथिभाइको भेटघाट टुटेर दुख्यो कि ?

वा स्याबासी दिने अबिभाबकहरुको हार्दिकता छुटेर दुख्यो ?

थाहा छैन किन दुख्यो

पटक पटक दुख्ने विदाइ फेरी एकपल्ट दुख्यो

समयसंगैं अघि लाग्नुपर्छ भन्दाभन्दैपनि

खुटटाहरुवाट मन छुटरे दुख्यो

पटक पटक दुख्ने विदाइ फेरी एकपल्ट दुख्यो ।

प्रकाशित मिति : प्रकाशन मिति : सोमबार, 15 माघ, 2074

लेखकका अन्य रचनाहरु