चुँदीरम्घा

- प्रा.डा. शर्वराज आचार्य

खुले पैले मेरा नयन युग फक्रेर सहसा
खुसी भै रोएथेँ धरतिकन लागी अति सफा
म मुस्काएँ मीठो कलरव सुनी विस्मित बनेँ
चुँदीरम्घा ऐले भन न कसरी दूर म भएँ ?

बसेँथेँ सन्सानो मलमय गुफामा तममय
जता हे¥यो लाग्थ्यो अति सकसमा बेहद भय
गुफादेखिन् निस्की प्रतिदिन उज्यालोसित रमेँ
चुँदीरम्घा ऐले भन न कसरी दूर म भएँ

म खित्कामा खेल्थेँ कर पयर फालेर चपल
चरा चर्थे मेरा वरिपरि नियालेर सकल
सुनी भाषा गर्थेँ अनुकरण अव्यक्त लबज
म खेल्थेँ झन् फाली कर पयर सानन्द सबल

मलाई यो पैलो विहगहरुको स्वागत थियो
अहिंसाको शिक्षा पनि मनुजमा सूचक थियो
म ता शिक्षादेखिन् परपर हुँदै दानव बनेँ
चुँदीरम्घा ऐले भन न कसरी दूर म भएँ

प्रतिज्ञा बिर्सेको कथनसँग संसार पढियो
चरा झैँ चारामा जग जग उडी देश घुमियो
सधैँ आमा भन्थ्यो मन तर हराएँ पर पुगेँ
चुँदीरम्घा ऐले भन त कसरी दूर म भएँ

प्रकाशित मिति : प्रकाशन मिति : बिहीबार, 20 आश्वीन, 2073

लेखकका अन्य रचनाहरु