झ्याल

- राम बिनय


उ कोठामा पस्यो
गुम्सिएको कोठामा
हेरयो । सुँग्यो कोठालाई
म्रिगकुन्जको गैँडा भएर
उ दुल्यो कोठामा ।

झयाल खोल्यो
मिरमिरे बतास भएर
हावा पस्यो ।
उस्को जिउ भरी रँगिएर
हावा भरियो
स्वास भएर
जीउँदो स्वास भरियो ।

बाहिर हेरयो उसले
देख्यो फेरिएको सँसार ।
छक्क परयो
आफनो कोठा र आफु
केही फेरिएको छैन ।

आफैलाई हेरयो एैनामा
फेरिएको छ उ पनि बालापन देखि प्रौढतामा
हात्तिको छाला भएको छ उस्को सँबेदनशीलता पनि ।

फेरिएको छ सबै कुरा
तर भित्रै देखि आफु फेरिएको जस्तो लागेन उस्लाई
सँसार फेर्न आफै फेरिनु पर्ने ब्यक्ति कस्तो जब्बर ढुँगा भएको ?
आफै कोच्चिएको जस्तो लाग्यो आफैलाई
उत्साहले फेर भन्छ आफुलाई
तर आफुमा के छ थाहा छौन उस्लाई
कसरी थाहा पाउने खै ?
शोच्दै उ झयालमा उभियो ।

पस्यो अँध्यारो कोठामा
झयाल खोल्यो
हावा पस्यो ..सुबास पसेन
ज्योति पस्यो सँबेदनशीलता पसेन
आफुमा केही पनि पसे जस्तो लागेन ।
कसरी फेर्ने होला आपैmलाई ?
झयाल सित उस्ले सोध्यो
झयाल खिक्का छोडेर हाँस्यो ।

२९ जुलाई२०१४, लण्डन ।

प्रकाशित मिति : प्रकाशन मिति : शुक्रबार, 7 श्रावण, 2073

लेखकका अन्य रचनाहरु