सुस्केरा

- गोपालप्रसाद पौडेल

खुइय खुइय सुस्केरा
बाँचेका मनमा मैला
बाँचेका अर्ध अंगमा
साँचेका खैलाबैला ।

के भनेर आएका हौँला
के दिएर जाऔँला
आफैँमा नष्ट भएर
के लिएर जाऔँला ।

यि हात के अर्थले भन्नु
औँलाहरुका विना
कसरि शरिर भनुँ
शिर पाइताला विना ।

देशलाई कसरि नापुँ
सिमा सर्दै गए
छिमेकि कसलाई मानुँ
छिन छिनमा मर्ने भए ।

आफँै अनुहार कोतरेर
अधिकार माग्दैछौँ
नदेखि छिँडिमा गाढधन
पल्लो घर चहार्दैछौँ ।

आफँैमाझ लुछाचुँडी
जनता सुकेका गफले
कसैका ठूला भूँडी ।
पुर्खाले दिएका सम्पत्ति

फ्याँकीएका नालीमा
आँगनमा बसेर आफ्नै
वारुद फ्याँक्दै पालीमा ।

पराल सुकेझैँ आमा

न रुप छ न रंग
विदेशी निन्द्राको मातमा
सन्तान सँधै नै दंग ।

छाना भित्ता र जगविना
घर कसरि बन्ला र
आँफै आफँैमा लड्दा
कसैले हामिलाई गन्ला त ।

सँधैका विदेशी भयौँ
फर्कने लक्षण छैन
सुस्केरा लम्बिँदैछ
रोकिने कदापि होइन ।

ठेगाना:कपन १ काठमाण्डौ,हाल युटाहा अमेरिका

प्रकाशित मिति : प्रकाशन मिति : शनिवार, 12 आश्वीन, 2064

लेखकका अन्य रचनाहरु