19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
मैले थाहा पाएँदेखि हाम्रो घरको मास्तिर खहरे खोला थियो । त्यसको डिलमा एउटा बेलको वृक्ष कैयौँ वर्षदेखि उभिएको थियो । त्यो बेल वृक्षको फेदमा एउटा निख्खर कालो रङको ढुङ्गा त्यस वृक्षको जरासँगै जेलिएर वर्षौँदेखि थियो त्यहाँ । त्यो ढुङ्गालाई शिवलिङ्ग मानेर गाउँकी छिमेकी बज्यै नित्य पुज्ने गर्दथिन्
एउटा पाठकको गुनासो, एउटा कथाकारको आत्मबोध र साहित्यको वास्तविक परीक्षा
साँझ पर्दै थियो । पश्चिमतिरको आकाशमा घामको अन्तिम किरण पहाडको काँधमा अड्किएको थियो । दिनभरि हल्ला गरेको बजार बिस्तारै शान्त हुँदै थियो । सडकका बत्तीहरू बल्न थालेका थिए, चियापसलमा बसेका मानिसहरू दिनभरिका समाचारमाथि बहस गर्दै थिए, र एउटा पुरानो घरको दोस्रो तलामा कथाकार प्रभु आफ्नो लेखन टेबुलअगाडि बसेर नयाँ कथाको अन्तिम अनुच्छेद मिलाउँदै थिए
विराटनगरको त्यो बिहान अरू दिनभन्दा केही फरक थियो।
रातभर परेको हल्का पानीले आँगनको दूबो भिजेको थियो। पूर्वतिरको आकाशमा घाम अझै पूरा खुलेको थिएन। टाढा–टाढाका उद्योगका चिम्नीबाट निस्किएको धुवाँ फिक्का आकाशमा बिस्तारै मिसिँदै थियो। सडकमा साइकलका घण्टीहरू सुनिन थालेका थिए। चियापसलका भाँडाहरूमा पानी उम्लिन थालेको थियो
१. परिचय
स्याङ्जा जिल्लाको आँधीखोला वालिङ्को सेरोफेरोमा रहेका विभिन्न संस्थामा आबद्ध कवि नारायणप्रसाद रेग्मीद्वारा लिखित ‘आँधीखोलाको तरङ्ग’ कविता सङ्ग्रह २०६४ सालमा प्रकाशन भएको कृति हो । यसभन्दा अगाडि वहाँको ‘खीना’ शोककाव्य कृति प्रकाशित भैसकेको छ । शिक्षण सेवाबाट सेवानिवृत नारायणप्रसाद रेग्मी सरल र इमान्दार व्यक्ति हुन्
केही यात्रा पैतलाले तय गर्छन्,केही आँखाले नियाल्छन्,तर केही यस्ता हुन्छन्,जसलाई मनले जीवनभरि बाेकेर हिड्छन्।हिउँमाथीकाे मेराे यात्रा पनि त्यस्तै एउटा अविस्मरणीय यात्रा थियाे,जहाँ प्रकृति मुस्कुराईरहेकी थिईन्,बाटाहरु चुनाैती बनिरहेका थिए र मनले हरेक पाइलामा नयाँ अनुभूति लिईरहेकाे थियाे
१. विषयप्रवेशः
तपाईं हामी सबैलाई आजभोलि साइबर संस्कृतिले आकर्षित मात्र गरेको छैन, गाँज्दै पनि लगेको छ । के बालक, के युवा, के प्रौढ ? प्रायः सबै बाटामा हिँड्दा पनि मोवाइलबाटै फोन गर्दै, गेम खेल्दै, कानमा एयरफोन झुण्ड्याएर सङ्गीत सुन्दै हिँड्ने ताँती नै भेटिन्छ । त्यसमाथि फेसबुक, कम्प्युटर, इमेल, इन्टरनेटको विद्युतीय संसारै अर्कै
