19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
अशेषलाई सदैव मैले एक उत्साही मानिसको रूपमा चिनेँ । उसले सधैँ उत्साहका कुरा गथ्र्यो ।
“मानिस भएपनि केही न केही सत्कर्म गर्नुपर्छ ।” उसको सधैँको वाणी हुन्थ्यो ।
कतिपय अवस्थामा म अत्यन्त निराशा अनुभव गर्दथें । जीवनमा आफूले सोचे अनुसार नभए मलाई अत्यन्त पीडा हुन्थ्यो ।
अशेष मेरो सबैभन्दा मिल्ने मित्र
पठन संस्कृति भनेको केवल पुस्तक पल्टाउने बानी मात्र होइन, यो मानिसको चिन्तन, व्यवहार र दृष्टिकोणलाई आकार दिने एक सशक्त माध्यम हो । नेपाल जस्तो भौगोलिक, धार्मिक, सांस्कृतिक र सामाजिक विविधता भएको मुलुकमा पठन संस्कृतिले व्यक्तिलाई संकीर्णताभन्दा माथि उठेर विश्वव्यापी परिप्रेक्ष्य दिन सक्छ भन्ने विश्वास गर्न सकिन्छ
— जब वैज्ञानिकले ब्रह्माण्डको एउटै धड्कन सुने
मूल कथा–भाव
सन् २०८९ । पृथ्वीमा अत्यन्त संवेदनशील नयाँ वैज्ञानिक उपकरण “अनन्त” निर्माण हुन्छ । यसको उद्देश्य चार आधारभूत बलमध्ये अहिलेसम्म अलग-अलग देखिएका गुरुत्व, विद्युत्चुम्बकीय, विक र स्ट्रङ बलका बीच कुनै गहिरो सम्बन्ध छ कि छैन भन्ने पत्ता लगाउनु हो
मेरा आदरणीय गुरुजी तथा देवकोटाको ‘मुनामदन’-को अङ्ग्रेजी अनुवादक स्व. गङ्गासिंह राई सरका सहोदर भाई इन्द्रबल्लभ राई मेरा छात्र जीवनका केही पुराना घनिष्ठ मित्रहरूमध्ये एक हुन्। सम्भवत:: सन् 1966 मा हामी बाग्राकोट हाई स्कुलमा सातौँ श्रेणीमा पढ्दा उनीसित समकक्ष मित्रताको सम्बन्ध गाँसिएको थियो
नेपालमा फाइलहरू धेरै छन्। अलमारी छन्। दराज छन्। कागजका पहाड छन्। केही फाइलमा धुलो छ। केहीमा मौनता छ। केहीमा इतिहास निदाएको छ। केही फाइलले त मानौँ देशकै भविष्य थिचेर बसेका छन्। फाइल बाक्लिँदै गए। धुलो बाक्लिँदै गयो। तर प्रश्न उस्तै रह्यो। राज्य किन पातलो हुँदै गयो? हामीले कागजको शासन त बनायौँ
पृष्ठभूमि
गोकुलप्रसाद जोशी अर्थात् गोकुल जोशी (वि.सं. १९८७–२०१८) प्रगतिवादी धाराका सशक्त प्रतिभाका रूपमा परिचित छन् । साम्राज्यवाद, विस्तारवाद र सामन्ती व्यवस्थाका विरुद्धमा खरो र दह्रो रूपमा कलम चलाउने जोशी सर्वहारा वर्गको मुक्तिका लागि जीवन समर्पण गरेका कवि हुन् । कवितालाई नै वर्गसङ्घर्षको हतियार बनाएर क्रान्तिप्रति प्रतिबद्ध हुँदै साम्यवादी समाजको स्थापनार्थ अगाडि बढेका जोशीका ‘नेपालको भविष्य’ (२०११), ‘एसियाको फूलबारी नेपाल’ (२०१२), ‘नवप्रभात’ (२०१२), ‘डा. के.आई. सिंहलाई स्वदेश आउन देऊ’ (२०१२), ‘बाँच र बाँच्न देऊ’ (२०१४), ‘सिमानाको दीप’ (२०१५) प्रकाशित काव्यकृतिहरू हुन्
