19 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य
समकालीन साहित्य
दशवर्षअघि नै समिर र सुनिता प्रेम विवाहमा बाँधिएका थिए । उनीहरु सानैदेखिका परिचित साथी हुन् । विवाह पछिपनि उनीहरुको जोडि खुब प्रशंसनीय थियो । जीवन जिउन उनीहरुले गरेको मिहिनेत देखेर ‘संघर्षमा उपलब्धी र एकतामा बल हुन्छ, भन्ने बुझेका जोडी’ भन्थे सबैले ।
हुनपनि के गरेनन् सडकदेखि सहरसम्मका हरेक ब्यवसायलाई उनीहरुले सानो र ठूलो सम्झिएनन्
सहरी विकास मन्त्रालयको एयरकन्डिसन कोठा। टेबलमा इलामको नक्सा, फाइलको थुप्रो र चियाको कप थियो। बाहिर काठमाडौँको कोलाहल थियो, भित्र भने फाइल पल्टाउने आवाज।
मन्त्रीले नक्सा तान्दै सहज ढङ्गले बसेर भने, "भ्रमण त गर्छु धीरजजी। तर पहिले योजना र बजेटको कुरा पक्का गरौँ। त्यहाँ अहिलेको अवस्था के छ? नीति अनुसार त्यो ठाउँ 'अति दुर्गम' को सूचीमा पर्छ त?"
धीरजले विस्तारै सुनायो, "बाटो छैन मन्त्रीज्यू
खादाको थुप्रोले बेहुलाका बाबु रुद्रको काँध छोपिँदै थियो । एउटा खादा मिलाउन नपाउँदै अर्को पाहुनाले बधाई दिँदै घाँटीमा थपिदिन्थ्यो । श्रीमतीले हातभरि बुँकी सम्हाल्दै मुस्कुराइरहेकी थिइन् ।
"धन्यवाद, हजुर । आउनुभयो, खुसी लाग्यो ।"
मञ्चमा बेहुला–बेहुली क्यामेराको फ्ल्याससँगै मुस्कान फेरिरहेका थिए
गाउँको बगरमा माटोले खुट्टा चिल्लो पार्दै हुर्केको एउटा किशोर आफ्नो संसारलाई पछाडि छोडेर सहरतिर चिप्लिँदै थियो। काँधमा किताबको झोला थियो, मुटुभित्र भविष्यको नक्सा र आँखाभरि आमाबुबाले रोपिदिएको अटुट विश्वास। उसका पैतालाले ती बगरमा बाल्यकालका अनगिन्ती अक्षरहरू लेखेका थिए । जहाँ खोल्साका पानीले औँलामा खेल्दै बोल्न सिकाएको थियो
बेरामी छोरालाई सिभिल हस्पिटलमा जँचाएर सवारी साधन खोज्दै हिँडेका हिक्मतप्रसादले वानेश्वर चोकमा ठूलै भीड देखे । छोराले भन्यो, ‘जाऊँ न हेर्न बुबा त्यहाँ के रहेछ ?’
‘हुँदैन बाबु । यो शहरमा जिउ जोगाउनु पर्छ, चुटाइ खाइन्छ ।’
छोरो डोर्याउँदै उनी टेम्पो खोज्न थाले । पुलिसले लाठी बर्सायो
छवि वैरागी घिमिरे नेपाली साहित्यमा दार्शनिक, व्यङ्ग्यात्मक र शास्त्रीय काव्य–परम्परालाई आधुनिक चेतनासँग जोड्ने विशिष्ट कवि हुन्। भोजपुरमा जन्मिएका उनी पूर्वीय दर्शन, संस्कृत छन्द र समकालीन सामाजिक यथार्थलाई एउटै काव्यिक धारमा समेट्ने दुर्लभ प्रतिभा मानिन्छन्। हाल मोरङको सुन्दरहरैंचा बिराटचोकमा बसोबास गर्दै उनले साहित्यिक साधनालाई निरन्तरता दिइरहेका छन्
