17 वर्षदेखि निरन्तर
समकालीन साहित्य

कोटसँगको मोह भङ्ग

संस्मरण/स्‍मृति चिरञ्जीवी दाहाल June 20, 2024, 8:18 am

चिरञ्जीवी दाहाल कोट लगाउने रहर कहिलेबाट लाग्यो, ठिक यसै बेलादेखि हुनुपर्छ भनेर ठ्याक्कै सम्झना छैन । जहाँसम्म सम्झना छ, मलाई एकताका कोट लगाउने रहर अत्याधिक जागेको थियो । दुर्भाग्यवश जुनबेला कोट लगाउने रहर लागेको थियो त्यसबेला मैले कोट लगाउन पाइन । रहरमा कोट लगाउन नपाउनुको एउटा मात्र होइन धेरै कारणहरू थिए


मोतीराम भट्ट : नेपाली साहित्यका मोती

विचार नवीन पौड्याल June 20, 2024, 8:10 am

नवीन पौड्याल नेपाली साहित्य क्षेत्रमा थोरै बाँचेर धेरै उपलब्धि हासिल गर्ने थोरै प्रतिभाशाली व्यक्तिमा मोतीराम भट्टको नाम लिनुपर्छ। उनी फुल्दो गुलाब थिए, बाँचुञ्जेल मन्त्रमुग्ध पारे, छिट्टै नै ओइलाएर झर्न पुगे। आज नेपाली साहित्यका विविध विधाको इतिहास कोट्याउनु पर्दा मोतीराम भट्टको नाम अग्रपंक्तिमा नै आउने गर्दछ


बिलाइसकेका नेपाली शब्दहरू

विचार रोमा छेत्री June 9, 2024, 11:36 am

रोमा छेत्री भाषा परिवर्तनशील छ। पूर्खादेखि चलिआएको भाषा तिनका सन्तानले प्रयोग गर्दैनन्। सबै भाषा परिवर्तनशील हुँदैनन्। भानुभक्तले प्रयोग गरेको ‘गया’ (एक् दिन् नारद सत्यलोक् पुगि गया), ‘भया’ (जुन् सूनी चित्तले बुझि लिंदा नारद् पनी खुस् भया), ‘लिया’ (यस् निर्मल् रघुवंशमा प्रभुजिले जो जन्म याही लिया). ‘दिया’ (विश्वमित्र निमित्त यज्ञहरूमा राखी दया मन् दिया), ‘पऱ्या’ (देख्या सुन्दर रुप् जसै प्रभुजिको ब्रह्मा चरणमा पऱ्या), ‘गऱ्या’ (भक्तीले स्तुत् खुप् गरेर खुसि भै हात् जोरि बिन्ती गऱ्या) आदि यथाक्रमले ‘गयो’, ‘भयो’, ‘लियो’, ‘दियो’, ‘पऱ्यो’, ‘गऱ्यो’ भइसकेको छ


एक्रोपोलिसदेखि नेक्रोपोलिससम्म

कृति/समीक्षा रत्न प्रजापति June 8, 2024, 12:54 am

रत्न प्रजापति नियात्रा पठनको आनन्द दिन खप्पिस नियात्राकार हुन्, कृष्ण बजगाईं। अवलोकनभन्दा खोजीनीतिलाई बढी प्राथमिकता दिने उनले हरेक यात्रालाई निजात्मक अनुभूतिसँगै भोगाइ र देखाइका अनुभव/अनुभूतिलाई नियात्रामा लेख्दै आएका छन्। ‘युरेसियाको स्पर्श’, ‘भाया साक्रा’, ‘दाइबुचु’ र ‘उमिहोतारु’ नियात्रा संग्रह रुचाएका उनका नियात्राकृति हुन्


सौजन्य

कथा भाउपन्थी June 8, 2024, 12:49 am

भाउपन्थी उसलाई घाँस खुवाउने विचार थियो मेरो तर मैले निर्णय गर्न सकिरहेको थिइन । मेरो झोलामा एक मुठा पालुङ्गो र एक मुठा चमसुर थियो । त्यो झिकेर म उसको मुखैनिर लगेर भन्न सक्थेँ— ‘लौ खाऊ घाँस ।’ तर तह परेन । उसैलाई मात्र घाँस खुवाउने लक्ष्य किन लिनुप¥यो भन्ने सोचेँ । मलाई दुस्मनी बढाउनु थिएन किनभने म अन्तिसम्म लड्न जान्दैनथेँ


क्रम

लघुकथा ईश्वर पोखरेल June 8, 2024, 12:34 am

ईश्वर पोखरेल मोर्निङ्गवाकमा थियौं— एक हुल हामी ।
एकजना वरिष्ठ नागरिकले हतारमा सर्टको टाँक र टाँकघर नमिलाई लगाउनु भएको रहेछ— तलमाथि पारेर । नमिलेकै कुरामा जाँदोरहेछ— मानिसको दृष्टि । उहाँसंग मेरो परिचय थिएन । त्यसैले भनौ भनौ भएर पनि भन्न सकिनँ । एक मनले भन्यो— ‘जसले जसरी लगाए पनि तँलाई के खाँचो ?’

अर्को घुम्तीमा फेरि भेट भयो— हाम्रो

हाम्रा प्रकाशनहरु



अन्य प्रकाशनहरु

भर्खरै प्रकाशित रचनाहरु


प्रवासन

(Peer Reviewed Journal)

सप्ताहका चर्चित