गजल

- कोमल भट्ट

मन एक्लियो र अतालियो
छु प्रवासमा र निसासियो

पिरमा सदैव छ जिन्दगी
जति ताप हो त्यति भोगियो

कति दर्द भो विरहाग्निले
न त ज्यान गो न त बाँचियो

सब पोखिए सपना यहाँ
सुख चैनबाट लखेटियो

परिकल्पना दहमा डुबे
तब आशको जड ठोकियो

किन भाग्य आज कृतघ्न छ
किन झोक्कियो र बटारियो

अब बृद्धता छ शरीरमा
घर आँगनी पनि टाढियो

छन्द :-संयुता
(५ मा विश्राम)

पुरानो नैकाप,काठमाडौँ
हाल:- न्युयोर्क,अमेरिका

प्रकाशित मिति : प्रकाशन मिति : बिहीबार, 30 बैशाख, 2073

लेखकका अन्य रचनाहरु