मर्नु पर्छ हामी सबैले
एकदिन हामी पनि मर्छौ
हामी मर्दा जनताको शिर उठाइ मर्छौ
- गोबिन्द विकल
१९९०को कुरा हो | प्रेसमा बेन्जामिन मोलाइसको बारेमा अङ्रेजी र नेपालीमा लेखिएको स्‍मृति काब्यधारा प्रकाशित हुँदै थियो | बिराटनगरमा लेटर प्रेस नै थियो | कलकत्तामा नेल्सन मन्डेला आउने निश्चित भइसकेको थियो | प्रेसमा एकजना मेसिनम्यान चौधरी भाई (नाम बिर्सें) हुनुहुन्थियो | पुस्तक प्रकाशनको कार्य तिब्रगतिमा बढीरहेको थियो, पुस्तक छापिदै थियो | अचानक भवानी घिमिरे दाई पस्नु भयो | मैले अभिबादन गरे | अभिबादन फर्काउनु भयो | बेन्जामिन मोलाइसको बारेमा लेखिएको स्‍मृति काब्य प्रकाशनको अन्तिम तयारीमा रहदै गरेको कुरा बताए| ऋतु भाई तपाईंले एउटा धेरै राम्रो काम गर्दै हुनुहुन्छ, नेपाली साहित्यकारहरुको अन्यायप्रतिको प्रतिरोध स्वरुप अन्तरराष्ट्रियता जनाउनु भएको छ | म त्यसको सराहना गर्दछु भन्नुभयो | पुस्तकको अन्तिम पातोको लागि आफना अभिब्यक्ती दिनु भएको थियो | जुन अभिब्यक्तीलाई मैले सम्मानकासाथ प्रकाशित गराएको छु |

बूढी मेरी कस्ती कस्ती साँच्चै नेता जस्ती
काम पर्दा चिप्लो घस्छे नत्र ढुङ्गो जस्ती ।।
जनताको सुशासनी राष्ट्रसेवी जस्ती

“आमा ! मेरो आई–पड् ल्याप्टप्मा जोडिदिएको हो ?”छोरीको फोन सुन्नासाथ अमृता झसङ्ग भई । दिउँसो तीन बजिसकेको थियो, पाँच बजे त छोरी आइसक्छे ! ऊ हतारहतार छोरीको कोठातिर लागी । बिहान अफिस जाने बेला छोरीले भनेको सम्झी उसले—“आमा म आफैँ अफिसमा आई–पड् चलाउन थालेँ भने त सबैजना त्यसै गर्न थाल्छन् अनि काम केही हुन्न !"