मेरो छोरो(ब्यङ्ग्य कविता) (हास्यव्यङ्ग्य )
प्रभु !
न दिन छ न रात छ
के भन्नू घर भरि समस्याको खात छ
छोरा छोरीको कूरा नगरुँ क्यारे
मेरो त सधैं पूर्पूरोमा हात छ
जुत्ता (हास्यव्यङ्ग्य )
जुत्ता मानिसहरुले जुत्ता कहिल्यै देखि लगायन थाले, कुनै पक्का तिथि मिति थाहा छैन। इन्टरनेट सर्च गर्या भए भेटिन्थ्यो होला, तर खोजिएन। तर परापूर्वकालमा खराउकै नाममा भएपनि जुत्ता लगाउने चलन चाहिँ पक्कै थियो। रामायणमा बनवास, राम अनि भरतको प्रसङ्गबाट थाहै पाउनु भयो होला। जुत्ता थरि थरिका हुन्छन् मेरो मतलब बन्ने सामाग्री र डिजाइन (जीनिस) को आधारमा। लेडिज जुत्ताको कुरै नगरौं। यसको एउटा अर्को महात्म्य नै बन्छ।
एउटा अनुपम उपन्यास“टुँडाल”मा मेरो नजर (कृती / समिक्षा )
“अमर भाई !एउटा कुरा भनौ ?”
“हुन्छ,भन्नु तर त्यस्ताउस्ता केही नराम्रा कुरा भए नभन्नु”
“तपाई यो रक्सी नखानु होस् न ल”